واژه‌نامه

تقسیم اختیار میان قوهٔ مقننه، مجریه و قضائیه برای جلوگیری از تمرکز قدرت در یک نهاد.

تقسیم رسمی اختیار میان دولت مرکزی و واحدهای منطقه‌ای که هرکدام حوزهٔ مستقل تصمیم‌گیری دارند.

سیستم انتخاباتی که کرسی‌های مجلس را متناسب با سهم آرای هر حزب تقسیم می‌کند.

کاندیدای دارای بیشترین رأی در هر حوزه برنده می‌شود، حتی بدون اکثریت مطلق.

ابزار پارلمانی برای برکناری دولت با رأی اکثریت نمایندگان.

اختیار دادگاه برای باطل کردن قانون یا اقدام دولتی مغایر با قانون اساسی.

هر نهاد یا فرد که می‌تواند مانع تغییر وضع موجود شود؛ افزایش شمار این بازیگران، تغییر سیاست را دشوارتر می‌کند.

تضعیف تدریجی نظارت‌ها توسط قوهٔ مجریهٔ منتخب، بدون کودتا یا لغو رسمی انتخابات.

نظامی با انتخابات چندحزبی واقعی که میدان رقابت به‌شدت به نفع حزب حاکم کج است.

کاهش تدریجی کیفیت دموکراسی از درون، معمولاً با حفظ ظاهر نهادهای انتخاباتی.

مقامی با کارکرد نمادین که اختیار اجرایی روزمره ندارد.

دولتی که بدون اکثریت مطلق در پارلمان، با تحمل ضمنی احزاب دیگر ادامه می‌یابد.

اتحاد چند حزب برای تشکیل اکثریت پارلمانی و دولت مشترک.

پایان زودهنگام دورهٔ مجلس و فراخوان انتخابات جدید.

فرایند رسمی اتهام و برکناری یک مقام (اغلب رئیس‌جمهور) توسط مجلس یا نهاد ویژه.

دستور رئیس کشور یا دولت که بدون تصویب مجلس اجرا می‌شود؛ حدودش نظام به نظام فرق دارد.

حداقل درصد آرای لازم برای ورود حزب به مجلس در نظام تناسبی.

انتقال واقعی قدرت اجرایی از یک حزب/فرد به رقیب از طریق انتخابات.

سازمان تخصصی (کمیسیون انتخابات، دیوان محاسبات، نهاد ضدفساد) که باید فارغ از فشار سیاسی روزمره کار کند.

رسانهٔ دولتی مستقیماً زیر کنترل دولت است؛ رسانهٔ عمومی با تأمین مالی مستقل و هیئت نظارتی بی‌طرف اداره می‌شود.

اصل اینکه تصمیم نهایی دربارهٔ کاربرد نیروی مسلح با مقام‌های منتخب غیرنظامی باشد.

تصرف قدرت فوق‌قانونی توسط مقامی که خودش از مسیر قانونی به قدرت رسیده، مثلاً منحل‌کردن غیرقانونی مجلس.

پذیرش عمومی حق حکومت‌کردن یک نهاد یا فرد، فارغ از مسیر رسیدنش به قدرت.

اصل اینکه هیچ فرد یا نهادی — از جمله حکومت — بالاتر از قانون نیست.

تقسیم واحدهای فدرال بر اساس مرزهای قومی/زبانی به‌جای مرزهای اداری صرف.

مجلسی متشکل از دو اتاق که معمولاً هرکدام اختیارات متفاوتی دارند.

حفاظت قانونی نمایندگان از پیگرد قضایی برای اقدامات مرتبط با وظیفهٔ نمایندگی.

رأی‌گیری مستقیم مردم روی یک پرسش سیاستی یا قانون اساسی مشخص، جدا از انتخاب نماینده.

رقابت جناح‌ها یا کاندیداهای مختلف درون یک حزب واحد برای کسب مقام یا نامزدی.

روندی که در آن نهاد ناظر (دادگاه، رسانه، کمیسیون انتخابات) عملاً کنترلش به دست بازیگری می‌افتد که باید نظارتش کند.